Ιστορικό λογαριασμού - Ρυθμίσεις λογαριασμού

Ιστορικό λογαριασμού - Ρυθμίσεις λογαριασμού:



'via Blog this'

ΟΙ ΣΥΣΠΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΜΥΩΝ - THE CONTRACTIONS OF MUSCLES

ΣΥΝΤΟΜΑ ΘΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕΙ Η ΠΡΩΤΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΜΟΥ ΜΕ ΤΙΤΛΟ

 "ΟΙ ΣΥΣΠΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΜΥΩΝ " ΠΟΥ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ 1977-78.

MY FIRST POEMS  " THE CONTRACTIONS OF MUSCLES " WILL BE OUT SOON BY POSTMILLENNIUM PRESS. THESE POEMS WERE WRITTEN DURING THE YEARS 1977-78.

"NOTTURNAL BLUES EM ABISMOS NEGROS"

FROM MY RECENT POEMS "NOTTURNAL BLUES EM ABISMOS NEGROS"

                                    V A G A B O N D

       (ODYSSEAS  ASYNCHRONOUS  TRAVERSING  SEVEN  SEAS)

                                                                                             A  Fernando  Pessoa

East	West
North	South

                                                                                                            crosscurrents

                                                                                                           torrents

                                                                                                         al estero

eastwind streams Y   *   shouting screams

p  o  l  y  x  e  n  i  a

                                                                                                       αφίκετο

                                                                                                         at 9:00 p.m.

train invested thoughtwise

matterlesslike

                                                                                                  1΄  left ωmega

        greetings lapsed

a  moment  of  silence   white

blank impromtu

                                                                                                                                  4  

  3

                                                                                                                           2

                                                                                                         1        

                                                                                          0       

piano playing    

                                                                    empty streets

    1/2           3/2               3/6                  4/8

(Odysseus sings the blues:

You may say

You have seen everything

You may say

You have seen this again

Is not the same

(twice) 

Con    so     na      nce

Con      so     lid     a    tion

Con    so    la     t     ion

I     so     la     t     ion

	solace

 

Into mirage

                                                                      Salutation

                                                             Sanitation

	solitude

 

     

                                                                                                                 white

les   hirondelles

come

concomitant

vs.

winds     militant

all    borders

                                                                                                                          birds

ambience

      outstrides

      outsigns

set         free       codices      lex

λέξιglas

οutshining   sine   sichercheit

                                                           holidays  inn

                                                                       holi   days  in

                                                                                              holy  days  in

                                                                                            όλοι   dei   sint

all white

shiverssss

verso

 arsonite

asphalt

salt

sour

5:00 p.m.

            JESUS     :    ODYSSEAS

 

apo

ca

ly

pt

ic

c a m e

a

syn

c h r o n u s

                                            set

                                          time

                                                                                    for  a  change?

disturbant   of    uni

          verse

distant  of   langu

                age

        came               incumbent

                   traversing

                                            seas  

                                                            seen

                                                                                     everything

Odysseus sings the blues

You may say

You have seen everything

 You may say

You have seen this again

Is not the same    (twice)

You may say

You have seen me saying

You may say

You have seen me saying

I am a vagabond

 I am not the same  

                                                                       Porto May 26, 2012

Two new poetry series written last Summer

NOTTURNAL BLUES EM ABISMOS NEGROS

THE SHEPHERDS OF ENGLISH.

 ( "Writerly Iberia"    from new poetry composition  "The Shepherds of English).                         

                                               WRITERLY  IBERIA

                                descending flocks gathering in insomniac alleys

                              percussionist sonorists playing in amnesiac valleys

                                   excommunicating Ovid from roughly sentences     

                                              keeping memories in silvers rivers whites

                                                                undisplayed profane in what is

                                                                                                  nearly done

                                                  flute what it flows follows to few

                                                      panasteroids semata made of smoke

                                                               inphemeral arts phatic or visual

                                                                     shades parts of vision

                                                                               halves disputed

                                      lino  lands  improper mirror holding eyes

                                             land  certificates  of an abstract nation

                                                crossing  “I”s   &  “I’ d”s  here & there

                                                 bi-Sapphic odes with ends unfixed.

ADONIS (AT 5:00)

ADONIS (AT 5:00 PM)

W/o giving
Bits of pleasure
Went no audit
Like turtle

Sailling
Into something
By exclusion
Of choice
Overfloating mist
(everywhere)
Having had
What we depends
On intent
That is that
Circularly
Places where
End
Of
Could be

Words
Extra
Sort
Of poems
Too much
Carpeting
All over
At night
Chattering
In sequence
Rather we hear
Used read
Was atonic
What saw
5 of the crew
Wearing denim
Restoring
Imagination
W/ much
Too much
Talking.


P.S. Said
Supper & dinner
W/ words
All like.

HUNT OF THE STONE - ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΤΟΥ ΛΙΘΟΥ

HUNT OF THE STONE - ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΤΟΥ ΛΙΘΟΥ

Στην παράσταση αυτή το ποίημα αυτό συμπληρώνεται από μία ακόμη ενότητα με τίτλο «Hunt of the Stone» (Το κυνήγι του Λίθου). Πρόκειται για ένα ποιητικό διάλογο με στίχους από τους Νομπελίστες Αφρικανούς ποιητές Λεοπόλντ Σεντέρ-Σεγκόρ από τη Σενεγάλη και Γουόλε Σογίνκα από τη Νιγηρία. Για τον Σεγκόρ η ποίηση είναι καθαρός ρυθμός, ο ρυθμός του τάμ-τάμ, ρυθμός που κυλάει δίπλα από τις λέξεις. Δανείζομαι μερικά από τα διαμάντια αυτού του ρυθμού που εξυμνούν την αιώνια Αφρικανικότητα για να τα συνδυάσω με τους στίχους του Σογίνκα που μιλούν για την αιώνια φυλακή του νέγρου-ανθρώπου «για όλους αυτούς που συμμετείχαν στο συνεχές εγχείρημα της καταστροφής του ανθρώπινης ψυχής». Τους στίχους αυτούς τους συνδυάζω με φράσεις από την ελεύθερη και ρυθμική τζάζ με στίχους δικούς μου από το ποίημα «Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, Αντονεν Αρτώ, Ρενέ Κρεβέλ, που πήγαν όλοι αυτοί; »

MOLLE ALGA SULL' ACQUA

MOLLE ALGA SULL’ ACQUA
(ΤΡΥΦΕΡΑ ΦΥΚΙΑ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΝΕΡΟ)


Εγραψα το έργο αυτό στις 25 Δεκεμβρίου του 2003 μέσα στον παρατεταμένο γενικό θόρυβο γύρω από τον πόλεμο στο Ιράκ. Eίναι ένα διαχρονικό ποίημα ενάντια σε κάθε πόλεμο. Οσον αφορά την τεχνική του προσπάθησα να πλησιάσω την τεχνική των Ινδιάνων της Βόρειας Αμερικής και να φτιάξω ένα «Σαμανιστικό» ποίημα με πολλές επικλήσεις και επαναλήψεις που να συνοδεύεται από τύμπανα του πολέμου. Για την παράσταση αυτή ειδικά χρησιμοποιώ και ήχους από θάλασσα για να δώσω και έναν επιπλέον μεταφυσικό τόνο.

H TEXNH TOY XAΠΕΝΙΓΚ

ΤΗΕ ΑRT OF HAPPENING
(Ακολουθεί ένα απόσπασμα του βιβλίου μου
«Η τέχνη του Χάπενιγκ»)

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΧΑΠΕΝΙΓΚ

Το χάπενιγκ είναι πάντα συνδεδεμένο με τη συμβολική και οραματική ζωή του ποιητή. Είναι στην ουσία ένα ονειρόδραμα, μια εσωτερική βίωση ψυχής ενεργούμενης, μία ζώσα συμπεριφορά, μία συντροφική συμβίωση. Συμβίωση με τί; με τον περιβάλλοντα κόσμο του ποιητή, με την σχέση του με τους άλλους, είναι η ζωντανή και δραματοποιημένη προέκταση του σώματός του, η σχέση της ψυχής του με το σώμα αλλά και τον περιβάλλοντα χώρο.
Αφού λοιπόν έχουμε ξεκαθαρίσει το τί είναι ένα happening, τότε μπορούμε με θάρρος και ειλικρίνεια να ομολογήσουμε πως τα πρώτα ποιητικά χάπενιγκ, που μάλιστα προϊωνίζουν και την μελλοντική πορεία ή καλύτερα την ποιητική διάπλαση του ποιητή, την άζυμο ύλη της ποιητικής του ενόρασης και ενεργούμενης ουσίας, είναι τα όνειρα και οι ονειροπολήσεις του ποιητή κατά την βρεφική ηλικία, πριν ακόμη αρχίσει να συνειδητοποιεί τον περιβάλλοντα κόσμο και να σχηματίσει τις πρώτες εικόνες προσώπων, αγαπημένων αντικειμένων κλπ.
Αυτά τα “προϊστορικά” νεοπρωτόγνωρα happenings είναι αναμφισβήτητα τα σημαντικώτερα στη ζωή και το έργο ενός ποιητή. Δυστυχώς σκορπίζονται σαν τον αέρα και το μόνο άτομο που μπορεί για λίγο να τα διασώσει ή να τα περιγράψει και να τα αναδημιουργήσει αργότερα μέσω και μίας αναλυτικής ψυχαναλυτικής διαδικασίας είναι η παρατηρητική και πλήρως αφοσιωμένη μητέρα του ποιητή. Αυτή είναι το μόνο πρόσωπο που μπορεί να διαβάσει τις κινήσεις του βρέφους, τις συσπάσεις του προσώπου του, το μέτωπό του, τα χέρια του, τα χείλη του, την αύρα του σώματός του. Το μικρό βρέφος είναι ο αληθινός ποιητής στο απόγειό του. Μπορεί και συνομιλεί απευθείας με την άβυσσο της μήτρας και της προϋπάρχουσας ζωής.
Επίσης, πρέπει να ομολογήσουμε ότι τίποτε δεν είναι κοντύτερα στη θεία φύση και πρόνοια, καθώς και την τελειότητα της φυσικής αυθεντικότητας, αφού το βρέφος είναι κοντύτερα από οτιδήποτε άλλο στο δώρο του Θεού και της πρόνοιας στη μήτρα της Μητέρας. Τα βρεφικά αυτά οράματα προσπάθησα να περιγράψω στο αλληγορικό ποίημά μου “.........
Η άλλη σημαντική πλευρά της ζωντανής στάσης του ποιητή αφορά τα ζωντανά και καθημερινά χάπενιγκς που συνδέονται με την καθημερινή ποιητική ζωή, εκεί όπου η ονειροπόληση έχει πάλι τον πρώτο λόγο. Έτσι ένας πρωινός περίπατος στην Ακρόπολη είναι ένα ζωντανό happening, η αγάπη της μητέρας και η σχέση με τον ποιητή είναι ένα άλλο happening, η ερωτική σχέση κ.ο.κ. Ο τροχονόμος όμως που εισβάλλει βίαια στον καθημερινό περίπατο του ποιητή και του δίνει κλήση για παράνομη στάθμευση είναι εκτός happening, γιατί εδώ έχουμε τη βίαιη εισβολή μιας άσχετης πραγματικότητας με ό,τι βιώνει τη στιγμή εκείνη ο ποιητής εσωτερικά. Η ερωτική ζωή του ποιητή είναι ένα διαρκές ενδιαφέρον χάπενιγκ. Χωρίς αρχή, χωρίς τέλος. Άνευ ορίων.
Έγραψα εκατοντάδες τέτοια happenings σε όλη τη διάρκεια της παιδικής και εφηβικής μου ηλικίας. Η ζωή μου μέχρι τα 25 ήταν ένα συνεχές ονειρικό αφήγημα. Το γαλάζιο της Ελλάδας το διαδέχθηκε το καταπράσινο των αμερικανικών δασών και το κόκκινο των ατέλειωτων parking lots. Ο ατέλειωτος γαλάζιος ουρανός του Αιγαίου έγινε ο γκρίζος ουρανός του Μidwest.
Τα δρώμενα σχετίζονται πάντοτε με το σώμα, δηλαδή η ποίηση στην περίπτωση των δρωμένων επιστρέφει στην αφετηρία της, που είναι το άγγιγμα, η αφή, η επικοινωνία, η συντροφικότητα, οι αισθήσεις, η πραγματωμένη επιθυμία του ποιητή. Η γλώσσα είναι μόνον το πρόσχημα. Υπάρχουν άλλωστε όλα τα λανθάνοντα δρώμενα (η ποίηση του Καβάφη επειδή είναι ειλικρινής είναι γεμάτη από τέτοια λανθάνοντα δρώμενα). Πράγματι, τόσο ο Καβάφης όσο και ο Ελύτης καταφεύγουν συχνά σε ασυνείδητα happenings, μόνο που ποτέ δεν τόλμησαν την υπέρβαση.
Σήμερα ενώ ζούμε σε μια εποχή μεγάλης υπέρβασης μέσα από την άμβλυνση που έχει υποστεί ο μεταμοντέρνος ποιητικός λόγος, αλλά ακόμη και η πρωτοποριακή ποίηση, στο μεταίχμιο μιας παγκοσμιοποιημένης εποχής στην οποία τα αιτήματα της διαπολιτισμικότητας, του διαλόγου, της επικοινωνίας κλπ. αναζητούν και μία νέα έκφραση, αυτή η στροφή προς την τέχνη του happening προβάλλει σαν μια νέα αναγκαιότητα. Πράγματι η νέα εποχή του 21ου αιώνα θέτει για την τέχνη και την πολιτική όρους νέο-dada, όρους νέας καθολικής καλλιτεχνικής διαμαρτυρίας. Υπάρχει διάχυτο ένα ρεύμα νεοντανταϊσμού στην εποχή μας. Ωστόσο, η δική μου πραγματικότητα στα χάπενιγκς πάει πολύ μακρύτερα και αναταράσσει ολόκληρο το ποιητικό τοπίο καταγράφοντας τους όρους μιας νέας ποιητικής συνθήκης. Στις σελίδες που ακολουθούν καταγράφονται μία σειρά από δυνατότητες για ποιητικά δρώμενα. Είναι οι δικές μου δυνατότητες μέσα στα συγκεκριμένα πλαίσια που ζω και αναπνέω. Ενδεχομένως κάποιος άλλος στη θέση μου θα είχε να καταδείξει άλλες δυνατότητες. Πράγματι αυτή είναι η δυναμική που μπορούν να έχουν τα δρώμενα στην εποχή μας και ασφαλώς μπορούν να θέσουν ξεχωριστούς όρους και προϋποθέσεις, ακόμη και ανατροπές, στην ίδια την εξέλιξη της ποίησης. Γιατί σε τελική ανάλυση τίποτα δεν μένει το ίδιο, όλα αλλάζουν, και πολλά ανατρέπονται.
ΕΙΔΗ ΧΑΠΕΝΙΓΚ
Το χάπενιγκ είναι πάντοτε ανοιχτό ως φόρμα, διατηρεί δηλαδή αυτό το σπουδαίο πλεονέκτημα να το μεταχειρίζεται ο ποιητής με πολλαπλούς τρόπους. Είναι εντυπωσιακή η ελευθερία που δίνει στον κάθε ποιητή και κάποιος εύλογα αναρωτιέται γιατί μέχρι τώρα δεν έχει τύχει της ανάλογης προσοχής των ποιητών αλλά ακόμη και αυτών των κριτικών της λογοτεχνίας. Στο κεφάλαιο αυτό θα προσπαθήσω να παρουσιάσω μία σειρά από είδη χάπενιγκς, δηλαδή ν’απαριθμήσω δυνατότητες που παρέχει το είδος αυτό σ’ έναν ποιητή. Κατά τη διάρκεια της πειραματικής μου πορείας μέσα στην ποίηση έχω δοκιμάσει τις περισσότερες από αυτές τις φόρμες και είδα πόσες δυνατότητες προσθέτουν σ’ έναν ποιητή.
Αρχίζω λοιπόν την απαρρίθμηση.
1) Κολάζ κειμένων :
Το 1983 κλήθηκα να κάνω μία ποιητική ανάγνωση, την πρώτη δημόσια ποιητική ανάγνωση στη ζωή μου. Τότε, αφού διάβασα μερικά από τα ποιήματά μου – κάνοντας και κάποιους αυτοσχεδιασμούς, προχώρησα σε μία άνευ όρων συρραφή και αντιστροφή γνωστών ποιητικών κειμένων που προέρχονταν από ποιητές όπως ο Ρίτσος και ο Ελύτης που ξάφνιασε το κοινό. Η μεγάλη άνεση που είχα με τα κείμενα και η ένθερμη οικειότητά μου με το προτεινόμενο αυτό είδος της κολάζ ανάγνωσης λειτούργησε σαν μαγνήτης στο κοινό που παρακολούθησε με μεγάλη προσοχή το τόλμημα αυτό.
Η πρώτη λοιπόν περίπτωση χάπενιγκ είναι αυτή της συρραφής και αντιστροφής κειμένων, ενός κειμενικού κολάζ, η οποία στην ουσία ανατρέπει την τάξη και την ιεραρχία, ενώ ταυτόχρονα αναδεικνύει άλλα κρυμμένα στοιχεία που βρίσκονται στο ποίημα – κείμενο και εξουδετερώνονται από τη συμβατική ανάγνωση. Η προφορικότητα σε συνδυασμό με την τυχαιότητα και την διασυνδεσιμότητα, την αποκωδικοποίηση και μία σειρά άλλες αποδομητικές τεχνικές εδώ παίζουν το κύριο λόγο.
2) Μεικτά media – κείμενο
Η σύνδεση του ποιητικού λόγου με την εικόνα, το βίντεο, τον ήχο, τη μουσική και άλλες τέχνες, όπως ο χορός, δίνει τη δυνατότητα στον ποιητικό λόγο να δράσει σε πολλαπλά επίπεδα μ’ ένα πιο σύνθετο τρόπο. Στο χώρο της νέας πρωτοπορίας των τελευταίων είκοσι χρόνων η έννοια της performance poetry ταυτίστηκε κυρίως με την κατηγορία αυτή.

SOUTH AFRICA CONFERENCE

Paper presented in Conference in South Africa

"Dromena" Live-Action Poetics and Media Culture
Paper Synopsis by Panayiotis Bosnakis

In this paper I explore the possibilities of a new generation of emergent poetic genres that presently come under the rubric of "media performance poetry" or "new media poetry." The purpose of this paper is to describe (albeit literally and crudely so) forms of poetic excess and indeterminacy in our contemporary digitized and decentralized pantopical culture(s).

In a similar vein, I have been trying to examine several of the issues shown here in some of my recent poetries, ae well. Avant-gardist poetic practices still remain a useful ground for further exploitation. However, post avant-garde, or avant-garde in the space of post-media technologies, is my proper field to base my assumptions. In the last 10 years or so, we have witnessed some poet-artists to undertake a few interesting initiatives by exceeding the limits of poetic representation (i.e. Loss Pequeno Glazier, Philadelpho Menezes, Edouardo Kac and Marcos Novak among others). We are currently moving to a new sensibility of cultural artifacts beyond teleological purposes or territorial cultural investments.

Media performance poetry originates from performance poetics of the 1970s and 1980s and mixes up media arts, digital poetics, computer graphic arts, visual and language poetics and other avant-gardist and post avant-gardist concepts of new poetics. Its basic characteristics include: open-formatted avant-gardist structures, the liberty of the spectator to choose his/her own end, modulations and aleatorics, speech in tongues, computer-formatted languages, new authorship-collaborations between author/creator and audience/creator, deconstructed roles, genders, capitals and geographies, nomadic practices, liquid and mobile conceptions of spatialities, disorientated and alienated geographies, anarchy of method, transterritorialities of languages etc. New refreshing modalities emerge out of this poetics that qualify for new collective partnerships and new envisioning of worldmaking.

Panayiotis Bosnakis
Professor of Comparative Literature and Poetics
University of Missouri-St. Louis, USA
Center for Avant-Garde Poetics, Athens, Greece

A POETRY PERFORMANCE IN MEMORIAM OF SAINTS

A POETRY PERFORMANCE

IN MEMORIAM OF SAINTS
ALLEN GINSBERG, JACKSON MAC LOW, JOHN CAGE

PERFORMANCE WILL INCLUDE:

1.
ΡΥΘ ΑΙΝ ΗΜ ΩΤ ΝΕ ΑΕΜ
(Aπό την συλλογή EMIGRAPHS ποίημα γραμμένο στην αρχαία Ρουνική εξελληνισμένο και εκφωνούμενο σε μικτό ελληνορουνικό άκουσμα)

2.
fluchworte πετούμενα τα λόγια
(Aπό την συλλογή REDO A σε δύο εκδοχές, η πρώτη λογοκρατική της Δύσης και η δεύτερη σε ατονική φόρμα συνοδευμένη από μουσική του Μπάλι)

3.
SCOTOMOS
(Aπό την συλλογή EMIGRAPHS ποίημα για την γενοκτονία των Αφρικανών από τους Λευκούς Αποικιοκράτες)

4.
UN CHINA’ MEN
(Aπό την συλλογή EMIGRAPHS ποίημα για την σύχρονη μετανάστευση των Κινέζων στη Δύση)

5.
ΤΗΕ ART OF HAPPENING
(Γιά την τέχνη του Χάπενιγκ)

6.
WUDZ
(ποίημα για τον θόρυβο των media στον πόλεμο του Ιράκ
«the whole world watching…”
7.
ΠΟΛΥΔΥΣΣΕΙΑ
(μία σύχρονη ερωτική αλληγορία ενθυμούμενη την υπνοερωτομαχία του Πολυφύλου και της Πολίας)

8.
MOLLE ALGA SULLL’ ACQUA
(Τρυφερά φύκια στο νερό)
(ένα αντιπολεμικό ποίημα με συνοδεία κρουστών)
9.
ROADS NOT TAKEN
(ποίημα για μιά σύχρονη εξορία-- συμμετοχή του κοινού)

10.
Υ’ ΕVAN
11.
NANOC RECEPTION THEORY

12.
Y’EVAN ELEMENTAL SAMPLES
(Tρία κομμάτια-εκδοχές από τη συλλογή Y’EVAN)

All works Written and Performed
by Panos Bosnakis

PYTHAGORAS IN MOTION (AGAIN!)

PYTHAGORAS IN MOTION (AGAIN!)

I wanted to create a poem that moves, a poem in constant motion, and this is it!
Pythagoras was one the greatest and lesser known philosophers & healers of antiquity. A promethean figure and protested mind he was well educated in cosmological & oriental philosophy, a pioneer mathematician & geometrician.
Christianity did not liked his rebellious ideas & pushed him into obscurity & anonymity.
One of his basic ideas was that everything was in constant motion, nothing stays.
In this poem analogically I thought that rotated & dancing letters were like intergalactic asteroid formations, dust in cosmic universe. Music should be in accordance with this.

PYTHAGORAS IN MOTION (Flash Poem)

12:3=4 (Pythagoras in motion)
by pb

1.
god good



2.

god good

goodo

godoo

god god

good good



3.

o

g o d

g o o d

g o d

o

Poet's note: this is a Flash creation poem letters rotate & dance each other in space meditation required & music background -- interesting to see how nature of language etymologically oscillates in space & time.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ EMIGRAPHS

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ EMIGRAPHS

Τα EMIGRAPHS (=Aποδημιογραφές) είναι μία σειρά ποιημάτων με κεντρικό τους θέμα την αποδημία. Χωρίζονται σε δύο ενότητες, το Decolorization (=Aποχρωματισμός), που αναφέρεται στην αποικιοκρατία και την σκλαβιά των μαύρων της Αφρικής, και τα Arktexts (=Τα κείμενα της κιβωτού), που αναφέρονται στη σύγχρονη αποδημία των Κινέζων. Στον «Αποχρωματισμό» περιγράφεται η διαδικασία μεταλλαγής του χρώματος του ανθρωπίνου δέρματος από μαύρο σε λευκό και πάλι σε μαύρο, μία μεταλλαγή δέρματος και οντότητας σαν αυτή που περιγράφουν οι Deleuze-Guattari στο έργο τους «Aντι-Οιδίπους». Σκοπός του ποιητή είναι να περιγράψει την διαδικασία της αποαποικιοποίησης των μαύρων της Αφρικής και της νέας γκετοποίησής τους στις νέες αποικίες της επανααποικιοποίησης.
Ο «Αποχρωματισμός» αρχίζει με τα Darktexts που είναι κολάζ από την «Καρδία του Σκότους» του Τζόζεφ Κόνραντ συμπληρωμένο με αυτοβιογραφικά στοιχεία της αποδημίας του ποιητή. Στη συνέχεια χρησιμοποιούνται τεχνικές που σχετίζονται με τις ίδιες εμπειρίες φόνου και εκπολιτισμού των αφρικανών ιθαγενών. Ιδιαίτερα στο ποίημα «Σκοτωμός» όπου περιγράφονται σκηνές μαζικών φόνων των μαύρων. Ακόμη χρησιμοποιήθηκαν τεχνικές γραφών των λευκών ναυαγών που έστελναν εσώκλειστα σε μπουκάλια σημειώματα με την ελπίδα να φτάσουν στα χέρια κάποιου άλλου λευκού για να τα μεταφέρει στις οικογένειές τους. Περιγράφεται όλο το σκηνικό της φρίκης και της τρέλλας των συνεπειών της αποικιοκρατίας.
Η ποίηση του Παναγιώτη Μποσνάκη από τα «Ελληνικά» του ποιήματα όπως το REDO A και τα ΛΟΓΙΩΝΥΜΑ, ή ακόμη και από ποιήματά του όπως ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΩΔΗ και την ONO M I N A T E, μέχρι και τα «Αγγλικά» του ποιήματα όπως το MY JOURNEY και τα EMIGRAPHS δημιουργούν ένα ιδιότυπο γλωσσικό σύμπαν ενός κοσμοπολιτικού συγκριτισμού. Τόσο τα Ελληνικά όσο και τα Αγγλικά είναι δύο αυτοκρατορικές γλώσσες που έχουν υποστεί διαδοχικές παραφθορές και επιμειξίες. Ο ίδιος στο δοκίμιό του «Η πρωτοπορία ως Ακρόπολη» σημειώνει:
«Κι αυτό επειδή τα Ελληνικά για 15 χρόνια και πλέον υπάρχουν όλο και περισσότερο μέσα μου ως μνήμη και εικόνα, ως απομονωμένες όμορφες λέξεις και σήματα, παρά ως μία αυταρχική επιβολή της καθημερινότητας πάνω στη γλώσσα, και συνεπώς, ως μία ολοκληρωτική επιβολή της καθομιλουμένης νέας γλώσσας πάνω σε οποιαδήποτε φιλολογική και αρχαία γλώσσα. Επίσης, πολύ συχνά, και μέσω άλλων γλωσσών, κυρίως της Αγγλικής και της Λατινικής, στιγμιαία η σκέψη συσχετίζει λέξεις, ήχους, λεκτικές ρίζες και άλλα ετυμολογικά παρόμοια που επιτείνουν αυτή την υβριδιακή εγγενή πολυγλωσσία. Ετσι τα «Ελληνικά», τα όποια «Ελληνικά» που γράφω, γίνονται κυρίως μία εξωτική και κοσμοπολιτική γλώσσα με εύθραυστα και υπερβατά όρια, με υψηλό βαθμό προσδεκτικότητας και συνδυαστικότητας σε αντίθεση με τα Αγγλικά που μάς περιορίζουν με την γραμματική και λεκτική τους αναγνωρισμένη εντοπιότητα. Ετσι η «Αγγλική» μου εκφράζει πάλι εθνικά σύνορα και κανόνες, ενώ εγώ προτιμώ να γράφω σε μία διάλεκτο που παραμένει «ανοιχτή» σε κάθε προσδοκία και έκπληξη».
Η γλώσσα είναι ένα συνεχές πεδίο τεχνασμάτων και ανατροπών. Παραδείγματος χάριν, στο REDO A για να αποκτήσει η γλώσσα κινητικότητα, να γίνει δηλαδή ποίηση δραστική, ποίηση ενεργούμενη γράφει «λεύ.σον» και εννοεί «λεύ.ησσον» , δηλ. οχι απλώς «δες» αλλά «δές ως εκεί που φτάνει το μάτι σου»…από μία απόσταση ολοένα φθίνουσα «ήσσον λεύσον». Ετσι η λέξη αποκτά ξαφνικά δύναμη και κίνηση. Στα EMIGRAPHS μπορεί να λέει scotους το οποίο συμπυκνώνει τους συμφυρμούς scotοs (που είναι μετάφραση του ελληνικού σκότους), ταυτόχρονα ηχητικά να ανακαλεί το κότο, δηλ. τον αρχαίο θρήνο, και την πληγή, τον στόνο, την στεναχώρια, αλλά επίσης και αν αφήσουμε την λέξη να ξεδιπλωθεί γίνεται scotomos, όπως και το ούς που ανακαλεί το σκοτάδι των ματιών και των ώτων κατα την στιγμή του θανάτου που μάς οδηγεί στο scotus. Επίσης στην λέξη-στίχο fleeceseslifelessessoftengoatsins συμπυκνώνει τη νεκρή ζωή των ζώων και συνεκδοχικά και των πτωμάτων των ιθαγενών παίζοντας πολλές φορές με την αναφορά στο δέρμα (ειρωνική αναφορά στους μαύρους) και με το στοίβαγμα των πτωμάτων όπως στοιβάζονται και οι λέξεις.
Στο REDO A γράφει:

worte σεμι
σπερμ. ορμ.
ερμητικά
Για ν’ αποδώσει τα ξέψυχα κουφάρια των νεκρών, τα λόγια που δεν τέλειωσαν…ή, πάλι, γράφει:

δ ι α π ε ρ α σ τ ι κ ά αλλ’ ο.λήγω
κάνοντας συμφυρμούς και ανατροπές, πάλι ο θάνατος περνά από τόσο κοντά…
all’ aparir del sol διασκορπισμός
Με την ανατολή του ήλιου το σκόρπισμα, η διασπορά, ο θάνατος.
Ξαναγυρίζοντας στα EMIGRAPHS, το ποίημα “Deinsular” παρουσιάζει φθόγγους, ήχους, γλωσσικά ριζώματα, που απόμειναν σαν ίχνη-πατήματα πάνω στα οποία καλούμαστε να πορευτούμε, ό,τι απόμεινε από το μεγάλο Σκοτωμό:
exst ant
de ant
ex ant
Ίχνη πάνω στη σκοτεινή αφρικανική ήπειρο:
delanguage
exlanguage
δηλαδή, από τη γλώσσα, το καταγωγικό ίχνος της γλώσσας αλλά και exlanguage που σημαίνει αποδομείστε τη γλώσσα, -de, -ex, και οι δύο προθεματικές προθέσεις συνδηλώνουν τόσο την προέλευση, την πορεία και την καταγωγή όσο και την αποδόμηση και την ανατροπή.
Στο ποίημα «Redotexts I» τα ίχνη επανέρχονται είτε ως ειρωνικοί δείκτες της ιστορίας και της γεωγραφίας
Σέλας
Selas
Selavyi
Είτε ως δακτυλικά αποτυπώματα των γραφών
inks blacks
indoor
Ακολουθούμενα από τα δακτυλικά αποτυπώματα του ποιητή, που ταυτόχρονα δηλώνει και την ίδια την προσωπική σχέση του ποιητή με την ιδιότυπη γλώσσα του REDO A.
Tο ίδιο και στο επόμενο ποίημα «Redotexts ΙI» στην Ιλιάδα που ταξειδεύει. Πρόκειται για το κείμενο, τον μύθο της Ιλιάδας, που ταξειδεύει μαζί με τους ναυτικούς
Ilias
Alias
Silos

dis(closure)
dis(coloration)
Τα ναυτικά έγγραφα και ο αποχρωματισμός, για να καταλήξουμε τελικά στα P A P E R S, τα χειρόγραφα, που είναι δέλτοι προϊστορικών γραφών ριγμένοι που βρίσκονται μετά τον Σκοτωμό. Στο καταληκτικό ποίημα του «Αποχρωματισμού» το ΗΕ/ΑRTS η γραφή σχίζεται στα δύο. Από τη μία οι δρόμοι της συντροφικότητας και από την άλλη οι δρόμοι της αποξένωσης. Ο ποιητής θυμάται όλη την ερωτική του εμπειρία μέσα από αποδημίες, αποξενώσεις, όνειρα και συμπυκνωμένες εικόνες για να καταλήξει στον γρίφο «semeli» που μπορεί να είναι το όνομα της αγαπημένης (Σεμέλη), ή να είναι «εσύ μέλι», ή αναγραμματισμός του «μίλησε», ή «λύσε με» ή η ερωτική παράκληση από το λίσσομαι της Σαπφούς. Μετά τον αποχωρισμό το ΗΕΑRTS γίνεται HE/ARTS, δηλ. αυτός γράφει.
Στα ARKTEXTS (=τα κείμενα της Κιβωτού), που είναι η Κινεζική ενότητα ποιημάτων, το τοπίο δεν είναι σκοτεινό, αλλά κυριαρχεί ο ήλιος και η ξηρασία. Το πρώτο ποίημα «The God’s Earth» είναι μία ανάπτυξη κολάζ από το μυθιστόρημα της Περλ Μπάκ THE GOOD EARTH. Είναι αποκαλυπτικό της ισχυρής σχέσης των Κινέζων με την επιβίωση. No land - no end (χωρίς γή - χωρίς τέλος), δηλ. κανένα τέρμα, κανένα τέλος, ανακύκληση όλων των ιστορικών εποχών με το ίδιο δέσιμο της μοίρας για επιβίωση. Εδώ ανακαλείται ο John Cage με την συνεχή σχέση που είχε με την Κίνα. Η παρουσία του Cage φαίνεται καλύτερα στο επόμενο ποίημα «Un China Men» που θα χρησίμευε και ως λιμπρέττο για την μουσική του. Η πρόθεση un δείχνει την εξουδετέρωση, την εκμηδένιση, τον ξερριζωμό μέσω του πλήθους. Ο καθένας μπορεί να είναι ένας Ming Kινέζος μέσα στην αποδημία στη Δύση, un china ming, άνθρωποι χωρίς Κίνα και όνομα.
Στο επόμενο ποίημα «S/UN» o τίτλος αποτελεί έμβλημα του ηλίου, που συμβολίζει την Κίνα, της Κινεζικής Chinatown με τα συχνά καταστήματα με την ομώνυμη ονομασία και του ΟΗΕ (United Nations, UN). To ποίημα συμπαραθέτει Αγγλικά με Κινεζικά ως εάν επρόκειτο για επιγραφές ή αφίσες που επικαλούνται ένα καλύτερο αύριο. Σκοπός του ποιήματος είναι να καταδειχτεί η Chinatown και η διασπορά των Κινέζων.
To ίδιο και στο επόμενο ποιήμα με τον τίτλο LO η τροφή συνδέεται άμεσα με το αίσθημα της ελευθερίας. Είναι απαισιόδοξη η κατάληξη του ποιήματος αλλά γίνεται ακόμη περισσότερο αινιγματική από το τελευταίο ποίημα (αφιέρωση;) in C με την οποία κλείνουν τα EMIGRAPHS. Τί σημαίνει in C; in C(age)? δηλ. Είμαστε όλοι αιχμαλωτισμένοι (caged) στη μουσική του Cage; άλλωστε ανακαλεί και το ομώνυμο έργο του Cage. Στον Conrad; Στην Κίνα του Πάουντ, in Cathay; in Cecilia, το ερωτικό πρόσωπο του ποιητή στο REDO A; μπορεί να σημαίνει ακόμη in cosmos, in chaos, in cathodοs, ή να είναι δηλωτικό του φεγγαριού. Το C παραμένει μυστήριο, άλλωστε στην μυστική γλώσσα του ποιητή το Α δηλώνει την αρχή, την δημιουργία, την καταγωγή, την τέχνη και την ευτυχία και είναι το αρσενικό, το Β δηλώνει το συμπλήρωμα και το θηλυκό, ενώ το C φαίνεται να δηλώνει το μυστήριο, την διάσταση του αιθέριου κόσμου.
Η ποιητική απαγγελία συνοδεύεται απο κολάζ φωνών που διαβάζουν τα ποιήματα ντυμένες με ήχους από την καρδιά του σκότους, τη μεγάλη αφρικανική σκοτεινή ενδοχώρα. Οι λευκοί αναγνώστες, με πυξίδα τα ποιήματα και τους ήχους, περιπλανιούνται στην ενδοχώρα του σκοτεινού κήτους προσπαθώντας να καταννοήσουν, έστω και στο ελάχιστο δυνατό, την μεγάλη αφρικανική περιπέτεια, που είναι και το μεγαλύτερο έγκλημα όλων των εποχών. Στην περιπλάνηση αυτή μάς διασώζει μόνο το Βιβλίο των Βιβλίων, το ιερό κείμενο όλων των εποχών, η Αγία Γραφή, που πέφτει μπροστά στα μάτια μας μετά τον Μεγάλο Σκοτωμό με το ποίημα Deinsular (=η αποπεριφέρεια) που είναι η παραφθορά της Αγγλικής γλώσσας από τις αποικίες, ό,τι διασώζεται από τη Βίβλο, για να μας οδηγήσει τελικά στην Κιβωτό που είναι η Κιβωτός της νέας αποδημίας των σημερινών Κινέζων εμιγκρέ. Τα Arktexts διαβάζονται από αφηγητή, ενώ στο βάθος ακούμε πάντα Κινέζους εμιγκρέ να μιλούν ξένες γλώσσες (Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Ρωσσικά, Βραζιλιάνικα, Ισπανικά, Ελληνικά) με Κινέζικη προφορά. Ετσι διαπλέκονται οι διάφορες Κινεζικές προφορές από Λος Αντζελες, Λονδίνο, Παρίσι, Βερολίνο, Μόσχα, Ρίο Ιανέιρο, Βενεζουέλα, Αθήνα. Επίσης, ακούγονται τυχαίοι αποσπασματικοί θόρυβοι και μουσικές, που ανακαλούν την Κινεζική αγορά. Αναγνωρίσιμος θόρυβος ο Κουρέας της Σεβίλλης του Ροσίνι, ο οποίος και δείχνει συμβολικά το διαχρονικό και γεωγραφικό ταξίδι της όπερας.

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΠΟΙΗΣΗΣ
Εισηγητής Παναγιώτης Μποσνάκης
(ETEKT, Bαλτετσίου 25, Αθήνα, Tετάρτη 7-10 μμ.)

28/11/2007 Γενική προσέγγιση στην ποίηση και στο ποιητικό.
Από τους Προσωκρατικούς μέχρι την σημερινή πρωτοπορία. Ανάγνωση ποιημάτων -
και Performance με το ποίημα του εισηγητή «Πολυδυσσεία»

19/12/2007 Η ποίηση του Γλωσσοκεντρισμού-
Αναγνώσεις Γλωσσοκεντρικών ποιημάτων και παρουσίαση του ποιητικού έργου REDO A του εισηγητή.

30/1/2008 Ακουστική ποίηση (Sound Poetry) και ποίηση των νέων μέσων (New Media Poetry)
Παρουσιάσεις σχετικών έργων

27/2/2008 Performance Poetics: Kινηματογράφος, βίντεο και ποίηση - Παρουσιάσεις σχετικών έργων

26/3/2008 Performance Poetics: Θεατρική πράξη και ποίηση Παρουσιάσεις σχετικών έργων

28/5/2008 Emigraphs: Παρουσίαση του έργου του εισηγητή Εmigraphs και προτάσεις για μία νέα ποιητική βασισμένη στην Digital Performance Poetics.

ΔΙΑΛΕΞΗ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΤΙΜΙΣΟΑΡΑΣ ΡΟΥΜΑΝΙΑΣ

OBSCURITY AND OPACITY IN RECENT AMERICAN AVANT-GARDE POETICS

BY PANOS BOSNAKIS
PROFESSOR OF COMPARATIVE LITERATURE
DIRECTOR OF THE CENTER FOR AVANT-GARDE POETICS

______________________________________________________

Dear Colleagues and friends,
I will begin my paper with some observations:

1. American avant-garde is a peculiar phenomenon and presents its own poetic history mainly derived from alternative American modernisms of the 1930s (for example the Pound and W. C. Williams tradition) coupled with the objectivist traditions of the 1950s (the Olson & Zukofski ones, in particular).
2. American avant-garde is distinctive of most Western European avant-gardes which mainly politicize the subject, draw largely from futuristic, surrealistic and dadaistic traditions representing a radical critique to bourgeois notions of culture. American avant-garde takes the precepts and ideas of Western European avant-gardes as textual material and signifying processes and builds on them the “neo Avant-Garde of the 1960s onward”.
3. American avant-garde is mostly preoccupied with questions of subjectivity and language signification. It is Americanocentric but also, especially in the last 15 years, enjoys a kind of openness to other cultures and movements from the rest of the world.

After these comments I will start my presentation of the special characteristics of alternative modernism (such as obscurity, intransiveness, and opacity to name a few) that permeat most of the avant-garde in the sixties and seventies and some of the eighties that finally foreground a two-fold path 1) towards language-oriented poetry and 2) towards visual and new visual & audio poetics (plus what is today electronic poetry, web poetry, photo-cinetic, 3Dimensional etc) Expansivity has taken over the entire spectrum of post-modernist & postmillennium poetics. All kinds of expansivity, which is the most interesting way to go but we need to slow pace and think for a while of humanistic & other theoretical & philosophical issues as we go into the present moment.

If Ludwig Berhold is the avant-garde library and archivist wizard for US Library System, David Antin is the father of all American Avant-Garde criticism. Everything comes from him & returns to him. David Antin, The Man. He gave all the ideological battles and won, he raised all his children Bill Spanos, Paul Bove, Charles Bernstein among many others, he went through innumerable battles and trials and came stronger.
In his seminal essay “Modernism-Postmodernism: Approaching the Present in American Poetry” David Antin takes over the whole spectrum of US Modernity & Postmodernity making innumerable stements that shake over the foundations of conservative and academic criticism of Modern American poetry. According to him, Olson & Black Mountain poets mark the end of metaphysics and the beginning of a new era in America poetry. Pound is now re-identified as a great collagist artist, along with him Williams, Zukofsky, Oppen, Rakosi, Reznikoff, Rexroth and others who follow. A new American poetic line is born in Olson’s Projective Verse, in Maximus Poems, in Zukofsky’s “A” in his later short poems, and in George Open’s “The Materials”. Olson defines “the breath” not the stanza as the foundation for poetic verse:
“If I hammer, if I recall in, and keep calling in, the breath, the breathing as distinguished from the hearing, it is for cause, it is to insist upon a part that breath plays in verse which has not …been sufficiently observed or practiced, but which has to be if verse is to advance to its proper force and place in the day, now and ahead. I take it that PROJECTIVE VERSE teaches, is, this lesson that the verse will only do in which a poet manages to register both the acquisitions of his ear and the pressures of his breath”
that is, the pressure to utterance is supported by a surge of breath, which is alternately partially checked and released by what presents itself as a phonological entity -- the syllable -- until the breath charge is exhausted at the line ending. What we, in addition to it, see in the line of Pound-Olson-Bunting-Creeley-Ginsberg tradition is that extra linguistic elements attached to line such as music and dance and performative qualities complement poetics in an unconventional organization of ecstasies, pitches, variations, modalities, mantras and even invisible powers of heavens coming straight to poet’s mouth, ear and body to a fully completed universal attitude (see for example Ginsberg’s Howl).

In a single volume The L=A=N=G=U=A=G=E Book edited by Bruce Andrews & Charles Bernstein we find collected most of the earlier Language Poetry essays written during the 1970s. Language Poets (Andrews, Bernstein, Palmer, Scalapino, Hejinian, Harryman, Armantrout among many others) are reactionary to subjectivist feelings of the New York School and the Beat Generation poets and foreground the field of a new poetics based on language signification and semiotics, deconstruction later on, feminism and pop meta-postmodernist lyric etc. But above all, they respect the Olson-Pound tradition and pay special attention to materialistic nature of language (see George Oppen, Marxist criticism etc in Barrett Watten, Ron Silliman and so on.). For them reification, intransiveness and opacity brought to poetic language help “detranscentalization of the subject” an aporetic stance towards the metaphysics of the lyric voice. According to Abigail Child: “THE MAKING IS THE MEANING IS HOW IT CAME INTO QUESTION, UNITS OF UNMININGNESS INCORPORATED ANEW”. It is this dystopia of meaning that preoccupies most of language poetry opening the field of uniconic, unimagistic, supermagic utopia of nothingness and nowhere (much of this was very well taken over by Jean Beaudrilliard in his America).
In his essay “Code Words” Bruce Andrews states:
“Subject becomes simply ‘the instance writing’, is hollowed out by the operation of the linguistic system. System, here, is an empty process that some self always seeks to stuff & upholster. In one discipline after another, we have this recognition of the importance of system or code”
For Andrews and other Language poets writing is a surplus, culture is a system, language may also be dissemination in the text, text is not immobile, it moves, it is live, it breaths, it changes. Utopia, a camera obscura, a sexual body, a surplus money, a video track, a contextual anarchy is the magnificent other, the universal stereoscopic eye/and I that is created/generated in most Language poetry. Or again using Andrews’ words “ the consummation is concrete, graphic, erotic, physical, phenomenal, a greeting, not a keepsake. An absence embodied in a presence. Words hover above usage. Meaning is not use, is not all use.”
By the end of the 1980s Language poetry had been predominant in the American alternative poetry scene. In 1987 Language poet Bob Perelman was invited by our English Department at Ohio State University to lecture and read from his poetry. In the answer-question session that followed I asked him a couple of questions regarding Americanocentricity in most Language poetics. I raised the question whether a possibility could exist for a language generated poetics outside the late capitalist American canon. Bob was confused “why?” he said! “why should that happen? No, no I don’t think so, well, never mind, let me think…I don’t know…what do you think??” and we both laughed. It was Fredric Jameson who in an essay on Third-World Writing in 1973 --a year when many shameful things happened in America with regards to liberties and freedoms in the Universities, civil rights, and so on-- well, Jameson who proposed Language poetry as a singular and particular style of American postmodern sensibility. Only American society, consumerism culture and postsignifying codifications could find appropriate place in this new style.
It was after 1989 when I started a very long project to collecting and studying avant-gardist and other innovative poets from around the world and especially the third-world countries of Asia, Africa and the Pacific. And of course Eastern and Northern European countries, as well. By the year 2000 Language poetry movement, or more precisely post language poets, began to look outside the US for their models. Jerome Rothenberg and Pierre Joris published their Poems of the Millennium which was an all consuming exhaustive two volume work of most represented American and European Avant-Garde of the 20th Century. A few months later I published a book-review of this book in a Greek academic journal stating among other things that:
“now was the time to discover and re-discover all completely forgotten poets like the Greek émigré Nicolas Calas of all misrepresented and unacknowledged poetries in the world including their ambiguous diasporas”.
Nicolas Calas was a Greek leftist, homosexual and avant-gardist poet who escaped Greece in 1930 and went to Paris where he associated the Surrealist and anarchist and Marxist circles, wrote excellent criticism in French and during the War escaped to America where he lived until his death in 1988. Nikolas, or Nikos for his friends, became one of the most prominent minds of the American avant-garde and his critical expositions remain unparalleled among his US colleagues. However, Nikos also wrote poetry in the Greek language, perhaps the best Greek poet of the 20th Century and one of the best world poets in his era. Greek academic or non-academic criticism and poetry circles have chosen to disregard and diminish Calas’ work. In the place of Calas they chose Cavafy & Seferis. Americans, on the other hand, do not know Calas’ poetry simply because was never presented in English or because no one has ever spoken to them about it. So, the great poet Calas went altogether unnoticed by his contemporaries. I firmly believed that Calas was not an exception but every minor literature possibly had her own Calases, her own prodigal sons and daughters. I started looking at world literature from Nikos’ viewpoint, from Nikos’ microscope and the results were impressive. Another world - till then well-hidden - was presented to my eyes. Another humanity, timid and tender, suffered and vanished by the mechanisms and cliques that regulate each literature began to emerge. Strange enough but three Nikos became the most important Greeks after the war who tried to save Greece and the pride of the people from total submission and obscurity: Nikos Calas, the poet, Nikos Raptis the leftist refugee and Nikos Zahariades the leftist warrior, three men with a Promethean passion and endurance whom the postwar commodity and reactionary cold war tried to completely suppress.
This parenthesis helps us to understand the challenges to canonical powers, to the assimilating forces that foreground the field of literary writings. American avant-garde until very lately was centered around itself. Multiculturalism offered alternative views of minority competing traditions but soon was assimilated into newly established ethnic canons and ethnic presses. Ironically enough but internet helped to widen the space and discover other voices from around the globe. Internet has in some respect revolutionize poetry or at least opens a new space of possibilities. Yet before we come into that let us summarize some of the results of American Language poetry:
1. On the positive side, we note that literary theory (especially Deconstruction) and cultural criticism (especially gender criticism) have enriched poetic discourse and a whole new vocabulary or a new field of all possible ideas came into play
2. On the negative side, we note the self-referential nature of this tradition and the exclusion of the socio-political historical acting with the substitution of the textual-oriented universalized writing.
Sometimes occurs to my mind that American poetry, despite her exceptional tendency towards the oral and the aural qualities of poetry, still remains attached to a certain notion of “writing”. Sometimes it is the “typewriter effect” (see Williams, Gertrude Stein), other times the line processual character (Olson, Creeley), then the Language poets, or the Concrete poets, even today World Wide Web poets. It is always “writing”, a writerly element that commands the poet. To me, this is a writing of a closet. Strange enough why the subject of poetry is not heavens, the blue sky, the deep see, unforeseen realities, shamanistic views, primitive images and a thousand of other capabilities by a sheer poet, for example. Strange enough why we do not deal with the unwritten. Russian poetry has dealt a lot with unconventional phenomena. Arkadii Dragomoschenko who is excellent in triangulating reality and opening the fields of experience and self-consciousness is stating that “writing is an error to vision”. When I returned back to Greece in 2002 I began writing a poetry that in most cases was not a poetry as such (namely a composition or decomposition of words and linguistic elements), but a p o i e s i s (that is processual and procedural serialized sound-demanded phonemic particles coupled with satellite-oriented energetic hyperspatial tones). At the same time, literary history was substituted by primitivistic research into the most remote prehellenic past. Greece helped me to create a distance from dogmatic truths and visualize other potential realities.
Electronic poetry becomes the trend in our times. In the last 10 years or so, we have witnessed some poet-artists to undertake a few interesting initiatives by exceeding the limits of poetic representation (i.e. Loss Pequeno Glazier, Philadelpho Menezes, Edouardo Kac and Marcos Novak among others). We are currently moving to a new sensibility of cultural artifacts beyond teleological purposes or territorial cultural investments. Electronic poetics is diversified to many fields of digitalized poetics, such as electronic poetry, web poetry, animated poetry, new visual and new sound poetics. Most of these works are available in English and with the help of the World Wide Web they reach almost every available audience. At the moment, there is a lot of preoccupation with the medium itself. It seems to me that many of these artist poets re-assimilate their writings into late predominant avant-garde or postmodern tendencies as seen in the Western world. I hardly see some kind of real experimentation or fresh theoretical ideas. Although they gain the priviledge of an ecumenical pantopical universalized language and culture, they are hesitant to re-invent traditions and differences. History appears not attractive to them. Society seems to be a burden. Comparing them with earlier experimentalists like John Cage, Jackson MacLow, Luciano Berio, Iannis Xenakis etc. they seem to priviledge the idea of the medium more than the work of art itself.
To re-establish bonds with history, society and humanistic-political spirit I offered to them the idea of Media Performance Poetry. Media performance poetry originates from performance poetics of the 1970s and 1980s and mixes up media arts, digital poetics, computer graphic arts, visual and language poetics and other avant-gardist and post avant-gardist concepts of new poetics. Its basic characteristics include: open-formatted avant-gardist structures, the liberty of the spectator to choose his/her own end, modulations and aleatorics, speech in tongues, computer-formatted languages, new authorship-collaborations between author/creator and audience/creator, deconstructed roles, genders, capitals and geographies, nomadic practices, liquid and mobile conceptions of spatialities, disorientated and alienated geographies, anarchy of method, transterritorialities of languages etc. New refreshing modalities emerge out of this poetics that qualify for new collective partnerships and new envisioning of worldmaking. Yet what is most and foremost important here is the act of performance, the idea of performing, even the idea of collaborating. New performance poetics and especially new digital performance poetics will pave the path for the future mankind and social change.
So, where all this does it end? It seems that in the dawn of the 21st century America cannot contain all culture(s). We have to learn from each other, to listen carefully to others’ traditions and vision makings. Internet and other global communication networks are transforming the present but still there remain many unknown and hidden territorialities. We must act, we cannot wait but above all for human beings future culture must remain a humanistic territorial culture.